Bezwaarmakers A22 – De Ronde Venen

Rietkragen terug bij het dijkseiland van Kees en Inge van der Hulst

,,Door ingrijpen van de politiek verdwijnen binnen 15 jaar de legakkers”

Voor velen zijn de legakkers van Vinkeveen niet zomaar een plek om te recreëren, maar een tweede thuis; een ankerpunt vol herinneringen, opgebouwd over generaties. Hier, tussen het wuivende riet en het kabbelende water, vinden mensen hun rust, hun vrijheid en hun geluk. Maar nu, na tientallen jaren van zorg, liefde en toewijding, dreigt hun paradijsje te veranderen. Niet omdat ze dat willen, maar omdat regels plots veranderen en het verleden lijkt te worden uitgewist. Wat doet het met je als je na een leven lang bouwen, genieten en aanpassen. Regelmatig laten wij eilandbewoners aan het woord met hun verhaal.

Kees van der Hulst zwerft al zijn hele leven over de Vinkeveense Plassen, maar kwam met zijn vrouw Inge twintig haar geleden uiteindelijk op hun droomplekje terecht. Eerder werden ze van hun kampeerplaats verdreven toen er een wandelpad werd aangelegd langs het natuurgebied Botshol. ,,We stonden op de hoogte van de Kloosterkolk”, weet de 72-jarige Vinkeveen-veteraan nog, aangevuld door zijn vrouw Inge (68), met wie hij de liefde voor de Vinkeveense Plassen volop deelt.

Ze verkeren al ruim twintig jaar op een dijkseiland, op de kop van een dijk aan de Noordplas. Er is daar altijd volop werk aan de winkel. Snoeien, maaien en de zorg dat het eiland de invloeden van de soms zware natuuromstandigheden overleeft. De zorg voor het eiland hoort erbij, vindt Kees. Want het kan er heftig spoken dankzij de grondafgravingen, die de plassen kunnen omtoveren tot een kolkende woeste zee. Tijdens een noordwesterstorm slaan de golven meters over de eilanden die aan lagerwal liggen.

,,Een dijkseiland is een afscheiding tussen het weiland van de boer en de Vinkeveense Plasssen”, zegt Kees. De lessen van de natuur in de afgelopen decennia wil Kees graag delen. ,,De natuur is niet verslechterd in die tijd. Ik ben een man van de plas, ik houd de ontwikkelingen scherp voor ogen. We hebben in de loop der jaren, dan heb ik het over de afgelopen 55 jaar, alleen maar meer dieren erbij zien komen. Het varen op de plas is fors afgenomen. De echt drukke dagen zijn op een hand te tellen.”

Kees en Inge begonnen met een tent en bezitten nu een blokhut van plusminus twintig vierkante meter. De maten vallen binnen de regels van het nieuwe bestemmingsplan, maar de terrassen voldoen niet aan de extra strenge regels.

Kees is kritisch over de aanpak van het bestemmingsplan door de gemeente De Ronde Venen. De gemeente heeft op het allerlaatste moment last minute beslissingen genomen, die het bestemmingsplan uit balans brengen. Voor Kees staat vast dat als er voor gebruikers van de legakkers onvoldoende prikkels zijn om geld te steken in hun eilanden dat dan het unieke karakter van de plassen binnen 15 jaar zal zijn verdwenen, zo leert zijn ervaring.

Door ingrijpen van de mens doet de natuur dan zijn werk. Kees en Inge willen hun eiland in de zon voor geen goud missen. Vanuit Diemen stappen ze bij jachthaven Bon op hun boot en zetten na nog geen kwartier varen voet aan wal op hun natuurparadijsje.

Op de kop van hun eiland staan er trouwens weer rietkragen, met dank aan het werk van de Vinkeveense aannemer Marcel Zaal. ,,Inge en ik zien hierdoor misschien wat minder van de plassen, maar zó hoort het wel te zijn. Volle rietkragen, zoals die vroeger overal op de plassen stonden, en die meewuiven met de wind. Die maken het voor ons compleet hier op Vinkeveen.”

Ook een bijzonder verhaal te vertellen?

Stuur jouw ‘Mijn verhaal’ naar: mijnverhaal@legakkervinkeveen.nl of vul onderstaand contactformulier in.