Bezwaarmakers A22 – De Ronde Venen

Eilandeigenaar Michel Snabilie schatert: ‘Ik ben zestig jaar geleden op de 5^e Plas verwekt!‘

,,Mijn hele leven kom ik al op de Vinkeveense Plassen. Vroeger ging ik hier roeien met mijn pa en met mijn opa.”

Voor velen zijn de legakkers van Vinkeveen niet zomaar een plek om te recreëren, maar een tweede thuis; een ankerpunt vol herinneringen, opgebouwd over generaties. Hier, tussen het wuivende riet en het kabbelende water vinden mensen hun rust, hun vrijheid en hun geluk. Maar nu, na tientallen jaren van zorg, liefde en toewijding, dreigt hun paradijsje te veranderen. Niet omdat ze dat willen, maar omdat regels plots veranderen en het verleden lijkt te worden uitgewist. Wat doet het met je als je na een leven lang bouwen, genieten en aanpassen. Regelmatig laten wij eilandbewoners aan het woord met hun verhaal

Michel Snabilie werd bijna 60 jaar geleden verwekt op de Zuidplas, ergens in de buurt van de derde rietkraag. De voormalig bevelhebber bij de Amsterdamse brandweer is een groot fan van de Vinkeveense Plassen. Hij is er zelfs zwaar verliefd op.

,,Mijn hele leven kom ik al op de Vinkeveense Plassen. Vroeger ging ik hier roeien met mijn pa en met mijn opa. We huurden en bootje huren bij Klinkhamer en visten op snoeken”, aldus Snabilie. ,,Ik ben 33 jaar brandweerman geweest in Amsterdam en ik vond altijd mijn rust hier op Vinkeveen. Op ons eiland kon ik alles wat ik in mijn werk tegenkwam loslaten en in alle rust verwerken. Mijn eiland geeft mij zóveel rust en zóveel natuur dat ik na alle verschrikkelijke ervaringen van mijn werk er weer tegenkon.”

Zijn eerste eilandervaring dateert uit 1995. ,,We hebben eerst het eiland gehuurd en tien jaar geleden werd ik zelfs eigenaar. Ik vind dat nog steeds een mijlpaal. De beschoeiing was ontzettend slecht dus moest er een nieuwe worden geplaatst, anders was het eiland nu ruim tweeënhalve meter kleiner geweest. Wij hebben onze blokhut ook nog iets verlengd. Tijdens de koele avonden kunnen we daar lekker beschut zitten.”

Terug naar jezelf, terug naar wie je werkelijk bent. Daar biedt een legakker gelegenheid voor. Het zijn de ervaringen die Michel tegenkwam in zijn leven als brandweerman die vroegen om compensatie, zoals hobby’s en veel Amsterdamse branie. Als Michel zijn rookkast op het eiland opstookt, weten zijn vrienden en buren wel meteen hoe laat het is: een vette, gerookte makreel of zelfs een overheerlijke gerookte paling is dan al snel onderweg.

Michel Snabilie heeft het hart op de goede plek en maakt van datzelfde hart geen moordkuil. Toen hij van het aangepaste bestemmingsplan hoorde, ging Michel meteen in de actiestand. Met een aantal anderen richtte hij de actiegroep Bezwaarmakers tegen amendement A22 op. Niet dat hijzelf heel erg veel moet afbreken. Misschien hier en daar een overkapping en een terras, is zijn inschatting. ,, Op een eiland heb je gewoon houten vlonders nodig, want anders zit je met beide voeten in de natte veengrond.”

De tijd snelt vooruit. ,,Mijn kleindochters vinden het geweldig om bij ons op het eiland te spelen en te overnachten. Ik probeer de liefde voor de natuur aan ze door te geven. Elk jaar weer is dezelfde zwarte kuifeend onze gast, die op ons eiland een nest bouwt. De verhalen dat het Vinkeveense water achteruitgaat, zijn trouwens grote onzin. Er kwamen de afgelopen zomer zelfs zoutwater kwalletjes naar boven gedreven. Die komen alleen voor in heel schoon water”, zegt Snabilie terwijl hij tevreden over zijn Vinkeveense Plassen tuurt.

Ook een bijzonder verhaal te vertellen?

Stuur jouw ‘Mijn verhaal’ naar: mijnverhaal@legakkervinkeveen.nl of vul onderstaand contactformulier in.